ابن جهم

ابن جهم. [ اِ ن ُ ج َ ] ( اِخ ) ابوالحسن علی بن جهم سامی. وفات 249 هَ.ق. شاعری از عرب در دربار متوکل عباسی و گویند او خلیفه را هجا گفت و متوکل او را بخراسان نفی کرد و نامه ای به طاهربن عبداﷲ نوشته امر داد او را مدت یک روز بیاویزد. ابن جهم چون بشادیاخ نشابور رسید طاهر او را دستگیر کرده و یک روز بر جائی بمنظره عام بیاویخت و شبانگاه بزیر آورد، و ابن جهم از آن پس به عراق بازگشت و از آنجا به شام شد و سپس وقتی که از حلب متوجه عراق بود گروهی از بنی کلب بر او تاخته و در جدال با آنان کشته گشت.

شاعری از عرب در دربار متوکل عباسی

💡 ابن جهم عرضه داشت: يا بن رسول اللّه پس داستان داوود با اوريا چه بوده ؟

💡 و در كتاب عيون است كه - در باب مجلس رضا (عليه السلام ) نزد ماءمون و مباحثه اش باارباب ملل و مقالات - امام رضا (عليه السلام ) به ابن جهم فرمود: بگو ببينم پدرانشما درباره داوود چه گفته اند؟

💡 ابن جهم پرسيد: يا بن رسول اللّه پس گناه داوود در داستان دو متخاصم چه بود؟

💡 ابن جهم عرضه داشت: مى گويند او در محرابشمشغول نماز بود كه ابليس ‍ به صورت مرغى در برابرشممثل شد، مرغى كه زيباتر از آن تصور نداشت. پس داوود نماز خود را شكست و برخاستتا آن مرغ را بگيرد. مرغ پريد و داوود آن رادنبال كرد، مرغ بالاى بام رفت، داوود هم به دنبالش به بام رفت، مرغ بهداخل خانه اوريا فرزند حيان شد، داوود به دنبالش رفت، و ناگهان زنى زيبا ديد كهمشغول آب تنى است.