واژه «مرحباگو» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است که از «مرحبا» به معنای آفرین و خوشآمد و «گو» به معنای گوینده یا کسی که سخن میگوید تشکیل شده است. این واژه در متون کهن به معنای فردی به کار میرود که با خوشرویی و احترام از دیگران استقبال میکند. در کاربرد لغوی، «مرحباگو» به کسی گفته میشود که در هنگام ورود افراد، با کلمات تحسینآمیز و خوشامدگویی از آنان پذیرایی میکند. این مفهوم نشاندهنده رفتار محترمانه و مهماننوازی در فرهنگ سنتی و ادبی فارسی است. در برخی متون، «مرحباگو» به معنای تشویقکننده نیز آمده و به کسی اشاره دارد که دیگران را با گفتن «مرحبا» و «آفرین» تحسین میکند. شاعران کلاسیک از این واژه برای توصیف فضایی استفاده کردهاند که در آن ستایش و استقبال گرم از افراد وجود دارد. این واژه بار معنایی مثبت دارد و به رفتارهای اجتماعی همراه با احترام و محبت اشاره میکند. در فرهنگ لغت دهخدا نیز «مرحباگو» به عنوان خوشامدگو و مشوق معرفی شده است. کاربرد آن بیشتر در متون ادبی و شعر کلاسیک دیده میشود و در زبان روزمره کمتر استفاده میشود.
مرحبا گو
لغت نامه دهخدا
مرحباگو. [ م َ ح َ ] ( نف مرکب ) خوشامدگو. که به خوشی پذیرا شود. که با خوشروئی پذیرائی و دعوت کند:
چه آیم بر پی مردان عالم
کز آن سر مرحباگوئی ندارم.خاقانی.|| مشوق. که تحسین و تشویق کند. که مرحبا و بارک اﷲو آفرین گوید.
فرهنگ فارسی
خوشامد گو
جمله سازی با مرحبا گو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 درآمد مرغ بریان مرحبا گوی بصد الحان صراحی الصّلا گوی
