قلعه خرابه

لغت نامه دهخدا

قلعه خرابه. [ ق َ ع َ خ َ ب َ ] ( اِخ ) دهی جزء دهستان ارادان بخش گرمسار شهرستان دماوند، واقع در 14هزارگزی جنوب راه شوسه تهران به سمنان. این ده در دامنه قرار گرفته و هوایی معتدل دارد. سکنه آن 150 تن است. آب آن از حبله رود و محصول آن غلات، بنشن، پنبه، انار، انجیر و شغل اهالی زراعت است. قلعه خرابه قدیمی دارد. راه آن مالرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 2 ).

فرهنگ فارسی

دهی جزئ دهستان ارادان بخش گرمسار شهرستان دماوند. واقع در ۱۴ هزار گزی شمال خاور گرمسار و یک هزار گزی جنوب راه شوسه تهران به سمنان. این ده در دامنه قرار گرفته و هوایی معتدل دارد.

دانشنامه عمومی

قلعه خرابه، روستایی از توابع بخش همایجان شهرستان سپیدان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان همایجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۵ نفر ( ۵۴خانوار ) بوده است.
قلعه خرابه (آرادان). قلعه خرابه یک روستا در ایران است که در شهرستان آرادان واقع شده است. قلعه خرابه ۶۵ نفر جمعیت دارد.

جمله سازی با قلعه خرابه

💡 تپه قلعه خرابه عباس‌آباد (ک - ۴۷) مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان کنگاور، روستای عباس‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۱۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 تپه قلعه خرابه زنجیره سفلی مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان چرداول، روستای زنجیره سفلی واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۲۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

💡 آب‌انبار قلعه خرابه مربوط به سده‌های متأخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان آرادان، روستای اسلام‌آباد، کنار جاده، سمت راست واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۱۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

💡 تپه و قلعه خرابه مزدوران مربوط به سدهٔ ۵ ه.ق تا دوره صفوی است و در بین مشهد و سرخس، روستای مزدوران واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۴۶ با شمارهٔ ثبت ۶۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 قلعه خرابه منسوب به دوره ساسانیان در آن دیده می‌شود. آب آشامیدنی شهر لوله‌کشی شده‌است. شهر بمپور کنونی در پای قلعه (شهر قدیمی) از دو آبادی باغ و الله‌آباد تشکیل شده‌است (ایران. وزارت دفاع. اداره جغرافیائی ارتش، ج ۱۲۵، ص ۱۲).