غازی اول

غازی اول. [ ی ِ اَوْ وَ ] ( اِخ ) ملقب به سیف الدین از اتابکان موصل از سال 541 تا 544 هَ. ق. در موصل فرمانروا بوده است. ( ترجمه طبقات سلاطین اسلام لین پول ص 144 ). رجوع به غازی بن عمادالدین زنگی شود.

ملقب به سیف الدین از اتابکان موصل از سال ۵۴۱ تا سال ۵۴۴ در موصل فرمانروا بوده است.

غازی اول (مکه ۱۹۱۲ـ۱۹۳۹)
(یا: ملک غازی) پسر ملک فیصل اول، پادشاه عراق (۱۹۳۳ـ۱۹۳۹). در ۱۹۲۴ به عنوان ولیعهد عراق به بغداد و در ۱۹۲۶ برای ادامۀ تحصیل به لندن رفت و پس از دو سال به بغداد بازگشت و در ۱۹۳۲ از دانشکدۀ نظامی با درجۀ ستوان دومی فارغ التحصیل شد. پس از مرگ پدرش به عنوان دومین پادشاه عراق بر تخت سلطنت نشست. از حوادث مهم دوران سلطنت او، قیام آشوریان در ۱۹۳۳ و انقلاب بکر صدقی در ۱۹۳۶ بود. در ۴ آوریل ۱۹۳۹ در اثر حادثۀ رانندگی مشکوک، کشته شد. غازی، پادشاهی قانونمند و دارای تمایلات ملی گرایانه بود.

💡 پس از پایان جنگ با یمن، عبدالعزیز تصمیم گرفت که سعود را به سفر به خارج تشویق کند. وی با همراهی مشاور پدرش فؤاد حمزه از کشورهای ماوراءالنهر، فلسطین، عراق، مصر و اروپا بازدید کرد و در آنجا به نمایندگی از پدرش در مراسم تاجگذاری پادشاه جرج ششم و ملکه الیزابت در سال ۱۹۳۷ حضور یافت. سعود دوستی صمیمانه‌ای با شاه جوان غازی اول عراق برقرار کرد و امیر ماوراءالنهر (بعداً ملک عبدالله یکم اردن) را مورد تحسین قرار داد.

💡 در سال ۱۹۳۰، شیعیان عراق تصمیم گرفتند علیه حکومت دست نشانده انگلستان قیام کرده تا بتوانند خود کشوری مستقل برپا نمایند که به علت همراهی نکردن قبایل سنی که غالباً مورد کمک بریتانیا قرار داشتند، این قیام شکست خورد. از این پس بود که در فشار قرار دادن و فقر شیعیان عراق توسط حکومت آغاز شد. در سال ۱۹۳۲ قیمومیت انگلستان به پایان رسید و این کشور رسماً به استقلال دست یافت. در همان سال عراق به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. پس از گذشت یکسال غازی اول فرزند فیصل به پادشاهی عراق رسید. بعد از مرگ غازی اول پادشاهی به فرزندش فیصل دوم رسید و پادشاهی وی تا سال ۱۹۵۸ ادامه یافت.