عیان بین

عیان بین. [ عیام ْ ] ( نف مرکب ) عیان بیننده. بیننده آنچه آشکار است. ظاهربین.
- چشم عیان بین؛ چشمی که آشکار چیزهای عینی را ببیند:
به چشم نهان بین عیان جهان را
که چشم عیان بین نبیند نهان را.ناصرخسرو.

عیان بیننده بیننده آنچه آشکار است ظاهر بین

💡 تانتابد اندر دل نوری از علی زاهد کی بدل عیان بینی رازهای پنهانی

💡 حکم عزرائیل و برهان مسیح در کف و تیغش عیان بینی به هم

💡 کلیم‌وار عیان بین به طور سینهٔ او چو نور وادی ایمن فروغ ایمان را

💡 ترا اسرار کل گردد از آن فاش عیان بینی میان جان تو نقاش

💡 روی دلدار کی عیان بینی تا نخیزی تو از میان چون گرد

💡 از آن دم این دم تو میزند دم عیان بین تو مر این کلّ دمادم