عزلتی

عزلتی. [ ع ُ ل َ ] ( ص نسبی ) که عزلت اختیار کند. گوشه نشین و زاهد. ( ناظم الاطباء ).
عزلتی. [ ع ُ ل َ ] ( اِخ ) تخلص ادهم واعظ است. رجوع به ادهم واعظ شود.

💡 بود صاحب عزلتی در گوشهٔ از جهان نه زادی ونه توشهٔ

💡 سیمرغ وار از همگان عزلتی طلب کز هیچ کس ندید دمی هیچکس وفا

💡 من همی خواهم که گیرم خلوتی وز همه خلقان بجویم عزلتی

💡 گر تو خواهی عزت دنیا و دین عزلتی از مردم دنیا گزین

💡 چار دیوار عزلتی که توراست بهتر از چار بالش جم دان

💡 ایمه چه زهره دارد سیمرغ عزلتی کو پیش هزار عیسی یک سم خر فرستد