صفت برترین

{superlative adjective} [زبان شناسی] در طبقه بندی سه درجه ای صفات، صفتی که با آن موصوفی را با موصوف های دیگر می سنجند و بر همه برتری می دهند متـ. صفت عالی

در طبقه‌بندی سه‌درجه‌ای صفات، صفتی که با آن موصوفی را با موصوف‌های دیگر می‌سنجند و بر همه برتری می‌‌دهند

💡 در فارسی برای سنجش یک کس یا چیز با کس یا چیزی دیگر از صفت برتر با پسوند تَر و برای سنجش یک کس یا چیز با همه هم‌نوعان آن از صفت برترین با پسوند تَرین استفاده می‌شود. صفت‌های برتر پس از موصوف و صفت‌های برترین پیش از آن پدیدار می‌شوند. برای صفت‌های برتر واژه از کاربرد دارد.

💡 در فارسی صفت برتر با پسوند تَر و صفت برترین با پسوند تَرین مشخص می‌شود. صفت‌های برتر که به صورت مستقیم مورد استفاده قرار می‌گیرند پس از اسم‌هایی که آن‌ها را توصیف می‌کنند، می‌آیند اما صفت‌های برترین پس از آن اسم پدیدار می‌شوند. برای صفت‌های برتر واژه از کاربرد دارد.