شکار انداز

شکارانداز. [ ش ِ اَ ] ( نف مرکب ) شکارافکن. شکاری. ( از آنندراج ). شکارچی. صیاد. ( یادداشت مؤلف ):
بهر شکار آمد برون کج کرده ابرو ناز را
صانع خدایی کآن کمان داد آن شکارانداز را.امیرخسرو ( از آنندراج ).چشم بد دور ز مژگان شکاراندازت
که بر آهوی حرم حق تپیدن داری.صائب تبریزی ( از آنندراج ).دل پرخون از آن زلف شکارانداز میخواهم
چه گستاخم که خون کبک از شهباز میخواهم.صائب تبریزی ( از آنندراج ).شکارانداز دل از چشم بیباک تو می آید
سر آهو به گرد شوق فتراک تو می آید.میر رضی دانش ( از آنندراج ).و رجوع به مترادفات شود.

شکار افکن شکاری صیاد

💡 پرید از آشیان چرخ نسر طایر از دهشت پی صید آن شکار انداز هرگه در کمان آمد

💡 ز دل هرگز نمی‌گردد خطا یک تیر مژگانش شکار اندازی صیاد قابل را تماشا کن

💡 نی تیر تو را صیاد اگر چوب قفس سازد شکار انداز گلزاری کند بلبل فغانی را

💡 چون شکار انداز دل گردد به شاهین نگاه در نهاد مرغ دل آرام گردد اضطراب

💡 نخست بر سر من تاخت هر شکار انداز که بر سمند جفا طبل جان شکاری زد

💡 چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد تذرو رنگ از رخسار گل پرواز می گیرد