واژه «بِبابل» در زبان عربی از ترکیب حرف جر «بِ» به معنای «در» یا «با» و اسم مکان «بابل» تشکیل شده است و در نتیجه معنای کلی آن «در بابل» میباشد. این ترکیب برای اشاره به مکان وقوع یک رویداد در سرزمین بابل به کار میرود و حالت ظرف مکانی را در جمله نشان میدهد. بابل نام سرزمینی تاریخی در منطقه بینالنهرین است که در عراق امروزی قرار داشته و مرکز تمدن بابل نیز در همان منطقه بوده است. در برخی منابع تاریخی آمده است که بابل در کنار رود فرات و در محدوده شهرهای کهن آن ناحیه، از جمله محل شهر حلّه امروزی، قرار داشته است. واژه «بابل» تنها یک بار در قرآن کریم ذکر شده و آن نیز در ارتباط با داستان هاروت و ماروت است. در آیه مربوطه آمده است: «وَما أُنزِلَ عَلَى الْمَلَکَیْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ» که به نزول دو فرشته در بابل اشاره دارد. در این آیه، عبارت «بِبَابِلَ» نشاندهنده مکان وقوع ماجرا و حضور هاروت و ماروت در سرزمین بابل است. مفسران قرآن این بخش را به عنوان اشارهای به سرزمینی باستانی و شناختهشده در تاریخ تمدنهای کهن تفسیر کردهاند. از نظر زبانی، «ببابل» یک ترکیب نحوی ساده اما مهم است که نقش تعیینکننده مکان را در جمله ایفا میکند. بنابراین، واژه «ببابل» بهطور خلاصه به معنای «در سرزمین بابل» است و در متون دینی و تاریخی برای اشاره به آن منطقه به کار میرود.
ببابل
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ب (۲۶۴۹ بار)بابل (۱ بار)
مملکتی بود در محل کنونی مملکت عراق، مرکز آن نیز نامش بابل بود، گویند آن در کنار نامش بابل بود، گویند آن در کنار فرات و در محلّ فعلی شهر حلّه بوده است، در قرآن مجید فقط یکبار آمده است.
جمله سازی با ببابل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ببابل میروی ای مرد فرتوت که سحر آموزی از هاروت و ماروت
💡 رسولی ببابل فرستاد و گفت که با تو بگوییم راز نهفت
💡 هر افسون و نیرنگ کآید ببابل ز جادوی زلف سیاهی برآید
💡 چشمان تو بر چهره جادوست ببابل در زلف بناگوش تو شعرا که بشام است
💡 صد سال ببابل در ناید بگه سحر هنگام سخن کو را در از خزر آمد
