شکار افکنان

شکارافکنان.[ ش ِ اَ ک َ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) صفت حالیه. در حال شکارافکنی. در حال شکار کردن. شکارکنان:
شکارافکنان دشتها درنوشت
همی کرد نخجیر در کوه و دشت.نظامی.شکارافکنان در بیابان چین
بپرداخت از گور و آهو زمین.نظامی.ملک فیلقوس از تماشای دشت
شکارافکنان سوی آن زن گذشت.نظامی.و رجوع به شکارافکن و شکارافکنی شود.

صفت حالیه در حال شکار افکنی در حال شکار کردن.

💡 منم آن ضعیف صیدی که ز ننگ لاغریها ز شکار افکنان کس به شکار من نیامد

💡 سوی دشت توران به ره تازیان برفتند با هم شکار افکنان