شمع سان

شمعسان. [ ش َ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) مانند شمع. چون شمع:
شاهدان را همه چون موم توان کردن نرم
شمعسان با تو اگر سیم و زری مستوفاست.اثیر اومانی.رجوع به ماده های شمعصفت و شمعوش شود.

مانند شمع چون شمع

💡 داغ عشق است که سرمایهٔ آرایش ماست شمع سان زآتش دل لاله به دستار زنیم

💡 از روی تو شمع سان نگاهم همه سوخت وز گرمی خویت اشک و آهم همه سوخت

💡 دلی نرم تر دارم از موم و دایم ز تاب رخت شمع سان می گدازد

💡 اخلاصشان به آل نبی هست فرض عین سوزند شمع سان، ز غم غربت حسین

💡 شمع سان دارم سری بی‌آنکه باشد درد سر قصه ما یک یک از اشک روان ما بپرس

💡 سر آمد مرا شمع سان زندگانی به پا شعله آمد، شراری به سر رفت