واژه «شعه» در اصل مصدر عربی است و به معنای «درآمیختن و مخلوط شدن چیزی با چیز دیگر» به کار میرود. این کلمه بیانگر حالتی است که دو یا چند چیز به گونهای با هم ترکیب شوند که جدایی آنها دشوار گردد. در متون لغوی، «شعه» بیشتر برای توصیف آمیختگی مواد، اجزا یا حتی مفاهیم به کار رفته است. از نظر معنایی، این واژه بر اختلاط و امتزاج دلالت دارد نه صرف کنار هم قرار گرفتن. بنابراین حالتی را میرساند که عناصر در هم نفوذ کرده و حالت یگانه پیدا میکنند. در زبان عربی، کاربرد آن میتواند هم درباره امور مادی و هم درباره امور معنوی باشد. مثلاً آمیختن رنگها، بوها یا حتی افکار را میتوان با این واژه توصیف کرد. در فارسی بیشتر در متون لغتنامهای دیده میشود و در گفتار روزمره کاربرد گستردهای ندارد. از نظر ساختار، «شعه» مصدر است و به خود عمل آمیختن اشاره میکند نه به فاعل یا مفعول آن. در نتیجه معنای اصلی این واژه همان «درهم شدن و مخلوط گشتن اجزا با یکدیگر» است.
شعه
لغت نامه دهخدا
( شعة ) شعة. [ ش َ ع َ ] ( ع مص ) درآمیختن چیزی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
در آمیختن چیزی را
جمله سازی با شعه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 که این شعه کت از من یادگاریست ترا از دو زخم گوئی شراریست
💡 خار غم از دل عشاق کم آید بیرون چون ازین شعه ستان خار غم آید بیرون؟
