شب شناس

شب شناس. [ ش َ ش ِ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) کنایه از خروس عرشی باشد که چون او بانگ آورد خروسهای زمین به صدا درآیند. ( از حاشیه دیوان خاقانی ). || خروس:
ماییم مرغ عرش که بر بانگ ما روند
مرغان شب شناس نواخوان صبحگاه.خاقانی.

کنایه از خروس عرشی باشد که چون او بانگ آورد خروسهای زمین بصدا در آیند.

💡 از این دو دیده بی خواب شب شناس شدم ولی قیاس شب هجر در نمی یابم