سگ گزیده

سگ گزیده. [ س َ گ َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) آنکه سگ او را گزیده باشد. بی تاب. ناراحت:
لب تشنه ترم ز سگ گزیده
از دست کس آب چون ستانم.خاقانی.زآن آب آذرآسا زانسان همی هراسم
کز آب سگ گزیده و شیرسیه ز آذر.خاقانی.سگ گزیده خصم و تیغ شه چو آب
کاتش سرکش عیان خواهد نمود.خاقانی.

آنکه سگ او را گزیده باشد. بی تاب ناراحت.

💡 آب دارد سخنم‌گو نپسندد جاهل سگ گزیده چه کند گر نکند زاب حذر

💡 چون سگ گزیده ای که نیارد در آب دید آیینه می گزد من آدم گزیده را

💡 چون سگ گزیده از آب وحشت کند ز دنیا آیینه بصیرت آن را کی بی غبارست

💡 از درد بی خبر بود آن کس که می کند با سگ گزیده نسبت مردم گزیده را

💡 چو عنوان گاه عالم تاب را دید تو گفتی سگ گزیده آب را دید

💡 باشد خطر ز وصل جدایی کشیده را تیغ اجل در آب بود سگ گزیده را