سنگ فرسای

کلمه «سنگ‌فرسای» یک واژه مرکب است که در متون کهن فارسی به کار رفته و به معنی «فرساینده سنگ» است. این واژه به چیزی اطلاق می‌شود که توان ساییدن، خوردن یا فرسودن سنگ را دارد و نشان‌دهنده قدرت و شدت بسیار است. در شعر نظامی، «سپاهی بهم کرد چون کوه قاف/ همه سنگ فرسای و آهن شکاف» واژه «سنگ‌فرسای» برای توصیف سپاهی به کار رفته که نیروی آن چنان زیاد است که سنگ را می‌ساید و آهن را می‌شکافد. همچنین در برخی منابع لغوی مانند ناظم‌الاطباء، سنگ‌فرسای به صورت صفت به معنی «سم فرسوده‌شده از سنگ» آمده است. این کاربرد نشان می‌دهد که تماس مداوم با سنگ چگونه باعث ساییدگی و فرسودگی می‌شود. سنگ‌فرسای هم معنای حقیقی دارد و هم معنای استعاری، و در توصیف قدرت، سختی یا شدت عمل به کار می‌رود. این واژه بیانگر غلبه نیرو بر سخت‌ترین عناصر طبیعی است.