سخن پیرای. [ س ُ خَم ْ ] ( نف مرکب ) آنکه سخن را تهذیب کند. فصیح. شیوا. بلیغ:
در خجالت باشد از طبع سخن پیرای خویش
تا خوش آید یا نیاید شعر او بر شیخ و شاب.سوزنی.چیست زرّ و گل به دست الا که خارپای عقل
صید خاری کی شود عقل سخن پیرای من.خاقانی.گر بسیط خاک راچون من سخن پیرای هست
اصلم آتش دان و فرعم کفر و پیوندم زنا.خاقانی.
آنکه سخن را تهذیب کند فصیح
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گر بسیط خاک را چون من سخن پیرای هست اصلم آتش دان و فرعم کفر و پیوندم ابا
💡 نقش مهرخامشی چون موج برخود میتپد در محیط حسرت طبع سخن پیرای من
💡 زبان سوزنی در نظم مدحت سخن پیرای و بران همچو صمصام
💡 هر نکت سرّیست کز غیب آمده اینک ببین می نماید معجز از طبعِ سخن پیرای می
💡 چون زر و گل به دست الا که خار پای عقل صید خاری کی شود عقل سخن پیرای من
