زه کمان

زه کمان. [ زِ هَِ ک َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) شِرْع. ( دهار ). شِرْعة. قُنْب. قِناب. ( منتهی الارب ). وتر. روده تابیده که بر کمان بندند و به خاصیت ارتجاعی آن تیر را پرتاب کنند: امیر به ترکی مرا گفت زه کمان جدا کن و بر پیل رو و از آنجا بر درخت پیلبان را به زه کمان بیاویز. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 458 ).

روده تابیده که بر کمان بندند وتر

💡 چو کشید شست تقدیر زه کمان وحدت بدل چو تیر از خانه نه کمان گذشتم

💡 سپهبد سوی صف پیلان دمان چو باد از کمین تاخت بر زه کمان

💡 زره‌های گردون ره تیر آهم نبندد چو بندد دلم زه کمان را

💡 هر کس که پیش نون کمان وار او بخفت در گردنش چو لام الف آمد زه کمان

💡 همی مرگ بر جنگ من هر زمان کمین سازد آورده بر زه کمان