زمین گرد

زمین گرد. [ زَ گ َ ] ( نف مرکب ) گردنده در زمین. دربیت زیر کنایه از عالمگیر و مشهور است:
صیت او چون خضر و بختش چون مسیح
این زمین گرد آن فلک پیمای باد.خاقانی.

💡 شست اگر ابر ز رخسار زمین گرد ملال نه صدف گوهر نایاب شد از گریه ما

💡 گر نه خورشیدست و رضوان است در شاهی چرا او زمین گردون نهادست و جهان فردوس وار

💡 تا چند به خاک اشک زمین گرد توان ریخت تاچند به چرخ آه فلک تاز توان کرد

💡 ریخت چون دست قضا طرح زمین گردون کرد از عزم تو کشتی زحزمت لنگر

💡 باز در ملک جهان عدل برافراخت علم فلک افشاند ز دامان زمین گرد ستم