بیابان گرد

بیابان گرد. [ گ َ ] ( نف مرکب ) کسی که در بیابان زیست میکند. صحراگرد باشد. بدوی. چادرنشین:
کرد صحرانشین کوه نورد
چون بیابانیان بیابان گرد.نظامی.

(گَ ) (ص مر. ) بدوی، چادرنشین.

۱. کسی که در بیابان ها می گردد.
۲. کسی که در بیابان زندگی می کند.
۳. چادرنشین.

( اسم صفت ) کسی که در بیابان زیست میکند صحرا گرد بدوی چادرنشین.

بدوی، چادرنشین.

💡 میکشند از داغ سودایت خردمندان شهر آنچه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید

💡 می دهد خضر حیات از عالم آبم هراس این بیابان گرد قصد ره زدن دارد مرا

💡 اهلی تو گهی قبول جانان گردی کاشفته صفت گرد بیابان گردی

💡 نرسد شهر به داد دل مجروح، مرا خوش نمک زخم من از شور بیابان گردد

💡 به چشم هر که چو مجنون شود بیابان گرد سواد شهر بود آیه عذاب تمام

💡 غزال دشت پیمایی بیابان گرد نخجیری عداوت جوی بی رحمی ز سر تا پای تزویری