بیابان گرد

مترادف‌ها

بیابانگرد، سرگردان

لغت نامه دهخدا

بیابان گرد. [ گ َ ] ( نف مرکب ) کسی که در بیابان زیست میکند. صحراگرد باشد. بدوی. چادرنشین:
کرد صحرانشین کوه نورد
چون بیابانیان بیابان گرد.نظامی.

فرهنگ معین

(گَ ) (ص مر. ) بدوی، چادرنشین.

فرهنگ عمید

۱. کسی که در بیابان ها می گردد.
۲. کسی که در بیابان زندگی می کند.
۳. چادرنشین.

فرهنگ فارسی

( اسم صفت ) کسی که در بیابان زیست میکند صحرا گرد بدوی چادرنشین.

ویکی واژه

بدوی، چادرنشین.

جمله سازی با بیابان گرد

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 میکشند از داغ سودایت خردمندان شهر آنچه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید

💡 می دهد خضر حیات از عالم آبم هراس این بیابان گرد قصد ره زدن دارد مرا

💡 اهلی تو گهی قبول جانان گردی کاشفته صفت گرد بیابان گردی

💡 نرسد شهر به داد دل مجروح، مرا خوش نمک زخم من از شور بیابان گردد

💡 به چشم هر که چو مجنون شود بیابان گرد سواد شهر بود آیه عذاب تمام

💡 غزال دشت پیمایی بیابان گرد نخجیری عداوت جوی بی رحمی ز سر تا پای تزویری

💡 آن مرد بیابان گرد با قافله‌ای کوچک، در میان تپه‌های شنی پهناور حرکت می‌کرد و تنها با ستاره‌های شب، راه خود را پیدا می‌نمود.

💡 داستان‌های قدیمی درباره بیابان گردهایی حکایت می‌کند که توانایی پیدا کردن آب در دل سوزان‌ترین مناطق جغرافیایی جهان را به شکلی شگفت‌انگیز داشتند.

💡 او که سال‌ها به عنوان یک بیابان گرد زندگی کرده بود، دانش عمیقی درباره گیاهان دارویی و مسیرهای مخفی در میان بیابان‌های بزرگ داشت.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران