روشن تاب

روشن تاب. [ رَ / رُو ش َ ] ( نف مرکب ) آنکه یا آنچه روشنایی از او می تابد. درخشان:
چو بحر ژرف سپهر و چو لنگر زرین
فتاده در بن بحر آفتاب روشن تاب.امیر معزی ( از آنندراج ).

آنکه یا آنچه روشنایی از او می تابد

💡 چو بحر ژرف سپهر و چو لنگری زرین فتاده در بن بحر آفتاب روشن تاب

💡 ای آفتاب روشن تابان میان گلشن آرام شهر مائی نام تو شیر اوژن

💡 پرتو عکس رخت کرد جهان را روشن تابی از مهر رخت تا به جهان افتاده

💡 ای آفتاب روشن تابان روزگار کردست روزگار مرا دایم امتحان

💡 هوا ز ابر جو پوشید جوشن و خُفتان ز عکس خویش کمان کرده مهر روشن تاب