رصد گه

رصدگه. [ رَ ص َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) رصدگاه. ( ناظم الاطباء ) ( یادداشت مؤلف ):
زانو کنم رصدگه و در بیعجان جان
صد کاروان درد معین درآورم.خاقانی.- رصدگه خاکی؛ کنایه از دنیا. ( یادداشت مؤلف )( آنندراج ) ( برهان ):
درین رصدگه خاکی چه خاک می بیزی
نه کودکی نه مقامر ز خاک چیست ترا.خاقانی.- || قالب و جسدآدمی را نیز گویند. ( آنندراج ) ( برهان ). و رجوع به رصدگاه شود.

رصد گاه قالب و جسد آدمی را نیز گویند

💡 ز امر و نهی تو عالم رصد گهی بنهاد که بسته ماند و گشاده ره حرام و حلال