رخش تاختن

رخش تاختن. [ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) اسب تاختن. اسب دواندن. اسب دوانیدن. اسب به تک داشتن:
به شیرین گفت هین تا رخش تازیم
بر این پهنه زمانی گوی بازیم.نظامی.بی مهره و دیده حقه بازیم
بی پای و رکیب رخش تازیم.نظامی.چو رخش کینه بتازی به روزگار نبرد
که گرد تحت ثری بر سپهر بنشانی.عرفی شیرازی.

اسب تاختن است دواندن

💡 هرکجا حسن رخش تاختن آرد، آنجا همه تأیید بود، هیچ ز تأیید مگو