لغت نامه دهخدا
دیوپتر. [ ی ُ ت ِ ] ( فرانسوی، اِ ) دستگاه نوری مرکب از دو محیط شفاف دارای ضرایب انکسار متفاوت. قوانین سیر نور در دیوپترها و تشکیل تصویر در آنها از مباحث مهم نورشناسی است. ( از دائرة المعارف فارسی ).
دیوپتر. [ ی ُ ت ِ ] ( فرانسوی، اِ ) دستگاه نوری مرکب از دو محیط شفاف دارای ضرایب انکسار متفاوت. قوانین سیر نور در دیوپترها و تشکیل تصویر در آنها از مباحث مهم نورشناسی است. ( از دائرة المعارف فارسی ).
دستگاه نوری مرکب از دو محیط شفاف دارای ضرایب انکسار متفاوت.
{diopter} [فیزیک- اپتیک] 1. سطحی که دو محیط نوری مختلف را از هم جدا می کند 2. واحد توان هم گرایی یا واگرایی در اجزا و سامانه های نوری، برابر با عکس فاصلۀ کانونی برحسب متر
دیوپْتر (dioptre)
یکای اُپتیکی توان عدسی ها. به صورت معکوس فاصلۀ کانونی عدسی برحسب متر، بیان می شود. طبق قرارداد، توان عدسی های همگرا را مثبت، و عدسی های واگرا را منفی درنظر می گیرند. افراد نزدیک بین از عینک هایی با توان منفی، و افراد دوربین از عینک هایی با توان مثبت استفاده می کنند.
۱. سطحی که دو محیط نوری مختلف را از هم جدا میکند
💡 او ارتفاع بسیاری از کوهها را، احتمالاً با استفاده از دیوپتر اندازه گرفت و محیط زمین را در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ اِسْتاد تخمین زد.
💡 عیوب انکساری چشم با واحدی بنام دیوپتر اندازهگیری میشود. دیوپتر نشاندهنده میزان تحدب یا تقعر عینک یا لنز بیمار (نمره عینک) است