دیهیم دار

دیهیم دار. [ دَ / دِ ] ( نف مرکب )دارنده دیهیم. تاجدار. ( ناظم الاطباء ):
بزرگان پیاده شدند از دو روی
چه دیهیم دار و چه دیهیم جوی.فردوسی.سوی تخت و ایوان نهادند روی
چه دیهیم دار و چه دیهیم جوی.فردوسی.بگفتند با شاه دیهیم دار
که شادان بزی تا بود روزگار.فردوسی.

دارند. دیهیم. تاجدار.

💡 بگفتند با شاه دیهیم دار که شادان بزی تا بود روزگار

💡 که من پسر بوم و رستمم پدر باشد دگر چه باشد دیهیم دار در کیهان

💡 که چندین تن از تخمهٔ مهتران ز دیهیم داران و کنداوران

💡 کنون که این دو شه بختیار یار شدند دگر چه دارد دیهیم دار و ملکت ران