دین پرست

دین پرست. [ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) دیندار. با دین. متدین. مؤمن:
که ما راست گشتیم و هم دین پرست
کنون زند زردشت زی ما فرست.دقیقی.چنین گفت کز دین پرستان ما
هم از پاکدل زیردستان ما.فردوسی.مقصود اگر مستیست هست از جود شاه دین پرست
آنک پی جان بخش و دست ز عقل والا داشته.خاقانی.قدر گیتی بهار بفزاید
پیش دارای دین پرست آخر.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 486 ).رفتند کیان و دین پرستان
مانده ست جهان بزیردستان.نظامی.

دیندار.

💡 آن منافق گفت باآن دین پرست هان بیار ار حجتی داری به دست

💡 خوش همای دولت آوردی به شست شاد زی ای پیر راد و دین پرست

💡 مردمی بیرون ز راه مردمی دور از خرد فرد و طاق از دین پرستی جفت نیرنگ و ریا

💡 ز آنکه بر آل نبی ای دین پرست هیچ درّنده نخواهد یافت دست

💡 فضا و ساحت عدلیه یارب از چپ و راست تهی ز مردم دیندار و دین پرست چراست

💡 فضا و ساحت عدلیه یارب از چپ و راست تهی ز مردم دین دار و دین پرست چراست