دون پرست

دون پرست. [ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) که مردم سفله و فرومایه را پرستد. که به پرورش و پرستاری اشخاص پست و بی ارزش کمر بندد: و حکایت نکایت روزگار دون پرست باشد. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 91 ).

که مردم سفله و فرومایه را پرستد.

💡 مکن ز گردش دوران شکایت ابن حسام که عادت فلک دون پرست منقلبیست

💡 کارم تباه میکند این چرخ دون پرست ز آن غصه کم نیافت چو دونان تباه کار