دهان گیر

دهان گیر. [ دَ ] ( اِ مرکب ) لبیشه. لویشه. ( لغت فرس اسدی، در کلمه لبیشه ). لبیش دهان گیر اسب بود. ( لغت نامه اسدی ). || ( نف مرکب ) آنکه دهان مردم را از پوچ گفتن ببندد. ( از ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || در بیت زیر به معنی پوچ گو به کار رفته و این محل تأمل است. ( از آنندراج ):
اگرچه مطلع غرای من جهانگیر است
ولی چه چاره کنم مدعی دهان گیر است.میرزا عبدالغنی قبول ( از آنندراج ).

لبیشه. لویشه.

💡 تو دهانم گرفته‌ای که خموش تو دهان گیر و من جهان گیرم

💡 تو راست باش چو تیر و حریف کژ چو کمان چو تیر زه به دهان گیر چون درافتادی

💡 به نفط گنده چه حاجت که بر دهان گیری تو را خود از لب لعلست در دهان آتش

💡 در دهان گیر لب خویش دمی تا بینی ذوق صد تنگ شکر جمع شده در دو رطب