دل برده. [ دِ ب ُ دَ / دِ ]( ن مف مرکب ) بیدل. دل از دست داده. دل برده شده. که کسی دل از وی برده باشد. عاشق. دلباخته:
کرم زین بیش کن با مرده خویش
مکن بیداد بر دل برده خویش.نظامی.پیش تو استون مسجد مرده ایست
پیش احمد عاشقی دل برده ایست.مولوی.
بیدلی. دل از دست داده.
💡 فلک را رفعتش دل برده از دست ز جام روزنش خورشید، سرمست
💡 از عاشقی نگشته دلت مهربان هنوز دل برده ای ز دست و کنی قصد جان هنوز
💡 زلف شبرنگ تو دل برده ز سوداگر مشک رفتهای جانب هند و ز ختن آمدهای
💡 تو یوسف عالم و زنخدانت دل برده و جان به چاه افکنده
💡 در غمزۀ مست تو جادوئیست دل برده ز مملکت بابل
💡 دل به دل برده که آن دلبر خوشست جان رها کن خدمت جانان بگیر
