لغت نامه دهخدا
دبیا. [ دِ ]( فعل امر ) ( مرکب از دال مکسور + بیا ) ( و این دال مکسور چون بر سر افعال امر درآید، تکرار و کثرت عمل خواهد ). || ( صوت ) و همچنین. و قس علی ذلک.
دبیا. [ دِ ]( فعل امر ) ( مرکب از دال مکسور + بیا ) ( و این دال مکسور چون بر سر افعال امر درآید، تکرار و کثرت عمل خواهد ). || ( صوت ) و همچنین. و قس علی ذلک.
دبیا ( به صربی: Debelja ) یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نووا واروش واقع شده است. دبیا ۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گر توبت فاش آری آن دبیا چه زآن گلگون پرند باز پیچد پاک یزدان کعبه در مشکین حریر