خوش وعده

خوش وعده. [ خوَش ْ / خُش ْ وَ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) صادق الوعد. آنکه بوعده خود وفا کند. آنکه از وعده خود تخلف نکند.

صادق الوعد آنکه بوعده خود وفا کند

💡 بوک زان خوش وعده‌های مغتنم برگشاید قفل کفر صد منم

💡 ما را حدیث دوست به دست فراق داد خوش وعده ها که در خبر است و ندیده ایم

💡 ای دوش لب گشاده داد نبات داده خوش وعده‌ای نهاده ما روزها شمرده

💡 گفتی که گر بیفتی من یاور تو باشم خوش وعده‌ای است لیکن این باور که باشد؟