خوش مرد

خوش مرد. [ خوَش ْ / خُش ْ م َ ] ( ص مرکب ) کسی که بظاهر کارهای نیکو و سخنان ملایم گوید که مردم از او راضی شوند. ( لغت محلی شوشتر نسخه خطی ).

کسی که بظاهر کار های نیکو و سخنان ملایم گوید که مردم از او راضی شوند.

💡 گرچه خوش مرد بود دائم ازین درد بود پر ز آژنگ رخ و پر ز گره پیشانی

💡 چون بدید آن آب خوش مرد سلیم گفت بیشک هست این آب نعیم

💡 که آن بر سر بستر خوش مرد به تیغ عدو آن دگر جان سپرد

💡 گفت با خواجه یکی روز ازین خوش مردی خنک آنکس که زن خوب بمیرد او را

💡 ازین منزلم اندک اندک مبر که خوش مرد آنکو بیکبار مرد