خوش تقریر

خوش تقریر. [ خوَش ْ / خُش ْ ت َ ]( ص مرکب ) فصیح. نطاق. ( ناظم الاطباء ). آنکه مسائل علمی را خوب بیان کند. آنکه تقریر خوب دارد. که با گشاده زبانی ادای مطلب کند. که مطلبی را نیکو بازگوید.

💡 سبق نطق به پیش همه خواندیم کلیم آزمودیم، خموشیست که خوش تقریر است

💡 دل عاشق سخن، میشد اگر یک ره دچار من حکایت ها از آن مژگان خوش تقریر می کردم

💡 مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می‌ریزد سخن زین خامه فولاد چون زنجیر می‌ریزد

💡 امور عامّه شرح منظومه را نزد او نیز خوانده‌ام و با اینکه در آغاز اصرار داشت که قبول نکند و می‌گفت: من سالهاست «تارک» ام ولی وقتی درس را شروع کرد، از بسیاری مدعیّان که ما دیدیم، بهتر و مسلّط و خوش تقریر تر بود.