خوش اوا
لغت نامه دهخدا
( خوش آوا ) خوش آوا. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( ص مرکب ) آنکه آواز مطبوع دارد. ( یادداشت مؤلف ):
ای بلبل خوش آوا آوا ده
ای ساقی آن قدح را با ماده.رودکی.
فرهنگ فارسی
( خوش آوا ) آنکه آواز مطبوع دارد
جمله سازی با خوش اوا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 باغی که زاغ ناخوش از او آشیانه ساخت ماوای عندلیب خوش اوا شود همی
💡 در آن باغ آرام و زیبا، شنیدن صدای خوش اوا و ملایم پرندگان در هنگام طلوع خورشید، تجربهای بسیار لذتبخش و آرامشبخش برای تمام گردشگران بود.
💡 او با آن خوش اوا و آهنگهای دلنشینی که مینواخت، توانست فضای سرد و خستهکننده آن سالن بزرگ را به فضایی پر از شور و نشاط تبدیل کند.
💡 موسیقی متن این فیلم با آن خوش اوا و نغمههای غمگین، به خوبی توانست احساسات عمیق شخصیتها را به مخاطبان در سراسر جهان منتقل کند.