واژه «خودستای» در زبان فارسی به فردی گفته میشود که به طور افراطی از خود تعریف میکند و ویژگیها، تواناییها یا موفقیتهای خود را بزرگتر از آنچه هست نشان میدهد. این واژه از «خود» به معنای شخص و «ستای» به معنای ستایش کردن تشکیل شده است و در مجموع به کسی اشاره دارد که پیوسته در حال ستایش خود و بیان برتریهای شخصی خویش است. خودستایی در فرهنگ اخلاقی فارسی رفتاری ناپسند شمرده میشود، زیرا در آن تواضع و فروتنی رعایت نمیشود و فرد بیش از اندازه به بیان فضایل خود میپردازد. چنین شخصی معمولاً تلاش میکند توجه دیگران را جلب کند و تصویری برتر از خود در ذهن مخاطب ایجاد نماید، حتی اگر این تصویر با واقعیت هماهنگ نباشد. در متون اخلاقی و ادبی، خودستایی در برابر صفاتی مانند فروتنی و تواضع قرار میگیرد و به عنوان رفتاری منفی مورد نقد قرار میگیرد. این واژه همچنین میتواند نشاندهنده ضعف شخصیتی باشد، زیرا فرد خودستا به جای اجازه دادن به دیگران برای قضاوت درباره او، خود به تعریف و تمجید از خویش میپردازد. در زبان فارسی، این واژه بار معنایی منفی دارد و معمولاً برای هشدار درباره دوری از غرور و تکبر به کار میرود. بنابراین، این کلمه به معنای فردی است که به طور مداوم از خود تعریف میکند و با بزرگنمایی ویژگیهای شخصی، دچار خودستایی و عدم فروتنی در رفتار و گفتار است.
خودستای
لغت نامه دهخدا
خودستای. [ خوَدْ /خُدْ س ِ ] ( نف مرکب ) خودستا. رجوع به خودستا شود.
فرهنگ فارسی
خودستا
( خود ستا ی ) ( صفت ) کسی که کردار و صفات خود را تمجید کند و خویشتن را برتر از دیگران داند.
جمله سازی با خودستای
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 زبان گوهر شهوار، آب و رنگ بس است طریق مردم سنجیده خودستایی نیست
💡 جوهر من از دهان زخم گویا می شود چون لب خاموش تیغ از خودستایی فارغم
💡 سگان کوی تو خود را همی نهیم لقب ببین که تا به حد است خودستایی ما
💡 ترک دعوی کن که با چندین زبان آتشین مهر دارد بر دهان خودستایی آفتاب
💡 شاهدپرست و سرکش و قلاش و خودستای با این صفات منکر اهل فضیلتیم
