خود خوار

خودخوار. [ خوَدْ/ خُدْ خوا / خا ] ( ص مرکب ) غم خور. آنکه با غم خود را نابود میکند. خودخور. آنکه غم خویش بکسی نگوید.

( صفت ) هر موجودی که بدون احتیاج بموجودات دیگر زیست کند.
غم خور آنکه با غم خود را نابود می کند

💡 من از کار خود خوار در پیش ایشان چو بدنام اسلام در دیر راهب

💡 چرا در نفس خود خوار و اسیری وگرنه برتر از بدر منیری

💡 یارم چو شود به طوف بستان مایل گل دل بکند ز برگ خود خوار و خجل

💡 شود قدرش بجای خویش معلوم برون از جای خود خوار است و محروم

💡 پس از خود خواری ما را توهم کن بر این مشت اسیر آخر ترحم کن

💡 آب دهان بر رخ پاکش فکند وز کف خود خوار به خاکش فکند