خواه و ناخواه

خواه و ناخواه. [ خوا / خا هَُ خوا / خا ] ( ق مرکب ) طوعاً ام کرهاً.کام و ناکام. چار و ناچار. ( یادداشت بخط مؤلف ). برخلاف یا موافق میل و خواهش و رضا.

طوعا ام کرها کام و ناکام

💡 ايـن نـيـز شايان توجه است كه در پايان اين سخن مساءله شكر را مطرح مى كند، شكر دربـرابـر نظام حساب شده نور و ظلمت، شكرى كه خواه و ناخواه انسان را به شناخت منعم ومعرفت او، وا مى دارد، و شكرى كه انگيزه ايمان در مباحث اعتقادى است.

💡 بـدون شـك عـامل سازنده شخصيت انسان - بعد از اراده و خواست و تصميم او - امور مختلفىاست كه از اهم آنها همنشين و دوست و معاشر است، چرا كه انسان خواه و ناخواه تاثير پذيراست، و بخش مهمى از افكار و صفات اخلاقى خود را از طريق دوستانش مى گيرد، اين حقيقتهم از نظر علمى و هم از طريق تجربه

💡 اصـولا در سازمان آفرينش هر موجودى براى هدفى آفريده شده است، هنگامى كه از هدفخـود بـه كـلى مـنـحـرف شـود و تـمـام راهـهـاى اصـلاح را بـروى خود ببندد باقيماندن اوبيدليل است و خواه و ناخواه بايد از ميان برود.

💡 از آنجا كه دين و مذهب با روح و فكر مردم سر و كار دارد و اساس و شالوده اش بر ايمانو يقين استوار است خواه و ناخواه راهى جز منطق واستدلال نمى تواند داشته باشد و جمله لا اكراه فى الدين در واقع اشارهاى به همين است.

💡 خواه و ناخواه اين قوم بايد دوران برزخى را براى از بين بردن رسوبات فكرى واخلاقى گذشته، و كسب آمادگى براى زندگى افتخار آميز آينده بگذرانند، خواه ايندوران چهل سال باشد يا كمتر و يا بيشتر، و اگر قرآن آن را به صورت يك مجازاتمعرفى مى كند، مجازاتى است اصلاحگر و بيدار كننده چرا كه هيچيك از مجازاتهاى الهىجنبه انتقامجوئى ندارد.