خسته سینه

واژه «خسته‌سینه» در زبان فارسی صفتی است که برای توصیف کسی به کار می‌رود که از درون احساس رنج، اندوه یا غم دارد و دل او سنگین یا افسرده است. این اصطلاح بار معنایی روانی و احساسی دارد و نشان‌دهنده کسالت روحی، دل‌مشغولی یا پریشانی درونی فرد است. فرد خسته‌سینه معمولاً نه تنها جسمی خسته است، بلکه از لحاظ روحی و روانی نیز احساس ضعف، بی‌حوصلگی و دل‌تنگی می‌کند. این واژه در ادبیات و شعر فارسی بسیار به کار رفته و اغلب با غم، اندوه و دل‌مشغولی‌های عاشقانه یا انسانی همراه است. در متون کهن فارسی، شاعر و نویسنده از این صفت برای بیان رنج درونی و دل‌تنگی‌های شخصیت‌ها استفاده می‌کردند تا حالت درونی آن‌ها را به خواننده منتقل کنند. این صفت معمولاً با احساساتی مانند درد دل، افسردگی، نگرانی و ناراحتی همراه است و نوعی بیان لطیف از رنج و خستگی روانی محسوب می‌شود. این اصطلاح بیشتر در متون ادبی، داستان‌ها و اشعار کلاسیک استفاده شده و کمتر در زبان محاوره‌ای روزمره شنیده می‌شود. در مجموع، «خسته‌سینه» یعنی کسی که دل و روحش خسته، غمگین و پریشان است و احساس رنج، اندوه یا کسالت درونی دارد، به گونه‌ای که این حالت بر رفتار و حال عمومی او نیز تأثیر می‌گذارد.