خرمن سوخته

خرمن سوخته. [ خ ِ / خ َ م َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) آنکه خرمن او سوخته است. کنایه از مفلس و بیمایه. آنکه مایه بباد داده است. ( از برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ):
زآنکه هر بدبخت خرمن سوخته
می نخواهد شمع کس افروخته.مولوی.
خرمن سوخته. [ خ َ م َت َ ] ( اِخ ) دهی است جزء دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان قزوین، واقع در 15هزارگزی قزوین و چهارهزارگزی راه محمدآباد علم خانی. کوهستانی، معتدل. آب از چشمه و رود محلی. محصول آن غلات، بنشن، لبنیات. شغل اهالی زراعت و گله داری و چوبداری. صنایع دستی قالی و جاجیم و جوراب بافی. راه آن مالرو و از محمدآباد علم خانی می توان ماشین برد. ساکنان از طایفه چگینی اند ولی تغییر مکان میکنند. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1 ).

دهی است جزئ دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان قزوین واقع در ۱۵ هزار گزی قزوین و چهار هزار گزی راه محمد آباد علم خانی.

💡 نگذشت روزی یا شبی کاین جان خرمن سوخته پروانه ی شمعی نشد داغ گلندامی ندید

💡 برگ عیش دگران روز بروز افزونست خرمن سوخته ی ماست که با خاک یکیست

💡 نام من در عشق او گشته است خرمن سوخته تا سر زلفش ز عنبر گرد مه خرمن زده است

💡 خوش نگردد دلم از گریه، که خرم نکند خرمن سوخته را قطره ی بارانی چند

💡 خرمن سوخته طالع دل بی صبر و سکون آتش از سنگ اثر از فر هما می گیرد

💡 برگ عیش دگران روز بروز افزون است خرمن سوخته ی ماست که با خاک یکی است