لغت نامه دهخدا
خدابخش. [ خ ُ ب َ ] ( ن مف مرکب ) خداده. خدابخشیده. عطای الهی. ( یادداشت بخط مؤلف ). || ( اِ ) نامی از نامهای مردان. ( یادداشت بخط مؤلف ).
خدابخش. [ خ ُ ب َ ] ( ن مف مرکب ) خداده. خدابخشیده. عطای الهی. ( یادداشت بخط مؤلف ). || ( اِ ) نامی از نامهای مردان. ( یادداشت بخط مؤلف ).
خدا ده خدا بخشیده
اسم: خدا بخش (پسر) (فارسی) (تلفظ: khoda bakhsh) (فارسی: خدابخش) (انگلیسی: khoda bakhsh)
معنی: عطای الهی، بخشیده خداوند
💡 برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
💡 ذكـر ايـن مـعـنـى نـيـز لازم اسـت كـه درباره قوم نوح و مبارزه آنها با اين پيامبر بزرگ وسـرنـوشـت دردنـاك آنـان و مـاجراى كشتى ساختن و جوشيدن آب از تنور و وقوع طوفان وغـرق فـرزنـد نـوح، سخن بسيار است كه ما قسمت زيادى از آن را در سوره هود جلد نهم ازصـفـحه 68 تا صفحه 125 مشروحا آورده ايم و به خواست خدا بخش ديگرى هم در تفسيرسوره نوح خواهد آمد.
💡 همه دوستان را بدین آرزوی رسان و بدان خدا بخش آبروی
💡 هر کسی را ز شرابات خدا بخش رسید زاهد آمد که: مرا بخش ولیکن خروار
💡 جانا به خدا بخش دلم را که گزیده است مقبول تو را این دل مفتون شدهٔ من