خاک بسر

خاک بسر. [ ب ِ س َ ] ( ص مرکب ) رجوع به خاک برسر شود.

💡 ریخت در فرقتش آن خاک بسر کرد در ماتمش این جامه سیاه

💡 گو خون جگر نوش کن و خاک بسر ریز آنرا که ز دیدار تواش شوق بسر نیست

💡 مردم بفغان آمده از دور سپهر من خاک بسر میکنم از دست زمین

💡 یار بر تربت اغیار چو باد از گذرد اهلی سوخته دل خاک بسر خواهد کرد

💡 سعی طهارت دوام برد ز ما صفای دل کار تیممی نکرد خاک بسر وضوی ما

💡 گر خاک بسر میکنم از خانه خرابی پروای من آن خانه برانداز ندارد