حرام خوردن

حرام خوردن. [ ح َ خوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) مال دیگری را بباطل خوردن. خوردن آنچه در شرع ممنوع است.

خوردن آنچه در شرع ممنوع است

💡 ظَهَرَ الْفَسادُ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ، الاشارة من البرّ الی النفس و من البحر الی القلب. و فساد البرّ باکل الحرام و ارتکاب المحظورات، و فساد البحر من الغفلة و الاصرار علی المخالفات. تباهی نفس در حرام خوردن است و بحرام رفتن و تباهی دل در اندیشه معصیت و دوام غفلت.

💡 چون به نماز مى پردازيد، تمامى انديشه و فكرتان را متوجه آن كنيد و با فراغتبال (از امور دنيا) به درگاه خداوند دعا كنيد و با خضوع و خشوع، فرمانبردارى ودل شكسته آن كه مصلحت شما در آن از او بخواهيد و چون به ركوع و سجده رفتيد، دنيا ودوستى، كارهاى بشر، انديشه فريب كارى، حرام خوردن، تعدى به ديگران و كينه رااز خود دور كنيد (و بادلى پاك و فارغ از شر و كينه به درگاه خدا رويد).(بحارالانوار، ج 84، ص 253).

💡 اسـتـثـنـاء گـنـاه اسـت، مـانـنـد دروغ گـفـتـن و ظـلم كـردن واموال حرام خوردن، و گاه جنبه نسبى دارد يعنى كارى است، كه اگر از يك نفر سر بزندنـه تـنـهـا گـنـاه نـيـسـت بـلكـه گـاه نـسـبـت بـه او يـك عـمـل مـطـلوب و شـايـسـتـه اسـت، امـا اگـر از ديگرى سر بزند با مقايسه به مقام او كارنامناسبى است.