جان افزای

جان افزای. [ اَ ] ( نف مرکب )جان افزاینده. جان فزا. جان افزا. جانبخش:
دوش میخورد می بیاد رخش
باده ای چون وصال جان افزای.اشرفی سمرقندی.آنچه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه ای بود از زلال جام جان افزای تو.حافظ.رجوع بجان افزا و جان فزا شود.

( صفت ) آنچه جانرا بیفزاید آنکه یا آنچه باعث شادی شود.

💡 برنمی آید مرا زان لعل جان افزای کام وز شراب عشق او چون چشم او مستم مدام

💡 عمر باقی یافتی زین مدح جان افزای من ای خضر دولت به حجت آب حیوان توام

💡 بده ای دلبر خندان به رسم صدقه پنهان از آن دو لعل جان افزای شکربار پنهانک

💡 ای که داری حسن جان افزای دوست دررخ خوبان نظرکن بین که ظاهر حسن اوست

💡 خاک شد بیدار از خواب گران نیستی از عرق افشانی رخسار جان افزای تو

💡 آب را با لفظ جان افزای خسرو نسبتست زان چو بیند آب را از شرم بگدازد شکر