تیره روزی

تیره روزی. [ رَ / رِ ] ( حامص مرکب ) بدبختی. ادبار. تیره بختی. || عیاری و مکاری. ( غیاث اللغات )( آنندراج ). رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.

سیاه روزی بدبختی.

💡 می درد از تیره روزی پردهٔ ناموس عشق شعله در شب خویشتن را بیشتر رسوا کند

💡 سرمه های تیره روزی حیف تأثیری نداشت دیده بختم بعیب خویشتن بینا نشد

💡 صباح وصل به بختم اثر چه خواهدکرد؟ به تیره روزی شامم سحر چه خواهد کرد؟

💡 همه ذخیره شبهای تیره روزی رفت چو شمع سوخته شد مغز استخوان بی تو

💡 نبخشد دل فروغی تیره روزی های بختم را سواد زلف او چون من شب تاری نمی دارد

💡 مکن شماتت و شادی، ز تیره روزی دشمن که لشکری شکند گه ز گرد لشکر دیگر