تیره ابر

تیره ابر. [ رَ / رِ اَ ] ( اِ مرکب ) ابر تیره. ابر سیاه. ابر تار و مظلم:
تو گفتی برآمد یکی تیره ابر
هوا شد بکردار کام هژبر.فردوسی.همانگه برآمد یکی تیره ابر
کند روی گیتی چو چرم هژبر.اسدی.رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.

ابر تیره ابر سیاه

💡 ببارد یکی برف از تیره ابر که گیتی شود همچو کام هژبر

💡 برآمد تیره ابری ژاله بارید به کوهستان مغرب لاله بارید

💡 مشرکان رو سوی وجه الله کرد تیره ابری رو به سوی ماه کرد

💡 بگفت این و چون تندر از تیره ابر بغرید وز دل بپالود صبر

💡 ز بس گردید هر دم تیره ابری حجاب چهرهٔ خورشیدی روشن

💡 بغرید ازو عوج چون تیره ابر که در بیشه بشنید بانگش هژبر