لغت نامه دهخدا
تیره باطن. [ رَ / رِ طِ ] ( ص مرکب ) بدخواه و گمراه. ( ناظم الاطباء ). بدسرشت. تیره دل. خلاف روشن ضمیر:
ابر رحمت فیض ها در دامن تر می برد
تیره باطن را نظر بر ظاهر حال است و بس.رضی دانش ( از آنندراج ).رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.