توهر

توهر. [ ت َ وَهَْ هَُ ] ( ع مص ) گذشتن بیشتر از شب و بیشتر از زمستان. || فرودریدن ریگ. || مضطر کردن کسی را در سخن به چیزی که متحیر بماند در آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

گذشتن بیشتر از شب و بیشتر از زمستان مضطر کردن کسی را در سخن به چیزی که متحیر بماند در آن

💡 جان ودلوهوش وخرد وصبر وتوانم می بود وربود از کف من خال توهر شش

💡 محلّ توهر چند برتر برد چنان کز ره بندگی در خورد

💡 ز طوق فاخته درخاک دامها دارد ز شوق صید توهر سروجویبار دگر

💡 هر در كه زدم صاحب آن خانه توئى توهر جا كه شدم پر تو كاشانه توئىتو

💡 در راه توهر کس دل ودین باخته باشد از زنگ خودی آینه پرداخته باشد