توشه کش. [ ش َ / ش ِ ک َ/ ک ِ ] ( نف مرکب ) کسی که در سفر قریب و شکارگاه، همراه بگیرند و توشه را بر دوش او بار کنند. و کوله کش... که در سفرها اسباب بردارد.... ( آنندراج ). آنکه توشه و آذوقه حمل میکند. ( ناظم الاطباء ). توشه پرورد مثله و در این مبالغه است.... ( آنندراج ):
زشهد قناعت طمع زهرچش
هدایت براه طلب توشه کش.ظهوری ( از آنندراج ).بی قراران تو در خاک ندارند آرام
در طلب توشه کش مور بوددانه ما.سلیم ( ایضاً ).
کسی که در سفر قریب و شکارگاه همراه بگیرند و توشه را بر دوش او بار کنند.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بیقراران تو در خاک نگیرند آرام در طلب توشه کش مور بود دانهٔ ما
💡 که در روز پیکار بد شیر زن به شب توشه کش بد بر پیرزن
💡 سالک راه تو را دوش فلک توشه کش خرمن جاه تو را است ملک خوشه چین
💡 کوتاه دیدگان شمرندم ز قانعان از حرص اگرچه توشه کش مور می شوم
💡 بجای آنکه مقدم شدی چو پیش آهنک رسد که توشه کش اشتران شوی بقطار
