ته نما

ته نما. [ ت َه ْ ن ُ / ن ِ / ن َ ] ( نف مرکب ) چیزی که هرچه ته خود داشته باشد بنماید. ( آنندراج ). هر چیز صافی که ته آن نمایان باشد مانند جوی آب. ( ناظم الاطباء ):
ازخشن پوشی برون آورد فیض گلخنم
تن قبای ته نما اکنون ز خاکستر گرفت.کلیم ( از آنندراج ).این مقام از بسکه نورانی سرشک افتاده است
خاک آن مانند آب صاف باشد ته نما.شفیع اثر ( از آنندراج ).

چیزیکه هر چه ته خود داشته باشد بنماید

💡 صفای شمع از آبش نمودار چو تن از ته نما پیراهن یار

💡 ماه در ابر تنک جولان دیگر می کند سرو سیمین را قبای ته نما زیبنده است

💡 ز بس که آینه خاک ته نما گردید چو می ز شیشه نماید گل از پس دیوار

💡 ز کعبتین دو چشم تو، ته نما دو یک است به سنگ تفرقه‌اش لیک احتیاج تک است