لغت نامه دهخدا
ته خانه. [ت َه ْ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) مکانی که در زیرزمین سازند و در ایام گرما، در آنجا نشینند، به عربی آن را مطموره و به فارسی نهانخانه نیز گویند. ( آنندراج ). زیرزمین. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). زیرزمین و غار و مغاره. ( ناظم الاطباء ): نواب معزی الیه که از ترس گلوله توپ، ته خانه ای بجهت خود از حفاران کنده و در آنجا مقیم بود. ( مجمل التواریخ گلستانه ). || آخرین اسباب کم ارز خانه. آنچه باقیمانده است از چیزهای کم بها بعد از فروش اسباب خانه. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به ته و ترکیبهای آن شود.
