تن گداز

تن گداز. [ ت َ گ ُ ] ( نف مرکب ) ( از: تن + گداز، گدازنده ) گدازنده تن. لاغرکننده. ( از فرهنگ فارسی معین ):
عمر کاهد تن گدازد دور چرخ
اینْت چرخ تن گداز عمرکاه.خاقانی.

( صفت ) گدازند. تن لاغر کننده.
از تن گداز گذارنده. گدازنده تن لاغر کننده.

💡 دید سی مرغ خرف را مانده باز بال و پرنه، جان شده، در تن گداز

💡 چرا اشک ریزی شبان تا سحر چرا تن گدازی ز پا تا به سر

💡 همه دلفریب و همه تن گداز همه چشم غمزه، همه غمزه ناز

💡 بر سینها گماشته زو بین تن گداز بر فرقها گذاشته شمشیر جان ستان

💡 سپاهی ابا نیزه ی تن گداز به رزمش چو گرگان دهن کرده باز

💡 برین سان تن گدازی دل نوازی خوش آوازی سرافرازی بنازی